W sprawach, które nam powierzacie, dbamy o dyskrecję. Dlatego przedstawiając Wasze historie w „Strefie Młodych”, nie opisujemy ich szczegółowo i zmieniamy niektóre okoliczności (imiona, miejscowości etc.) – tak, by nie można było zidentyfikować osoby dzwoniącej

Chcemy, abyście wiedzieli, że Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka działa. Cieszymy się z każdego odebranego telefonu. Podczas każdej rozmowy uczymy się, jakie macie problemy i jak o nich mówicie – wiemy, że czasem niełatwo Wam mówić o tym, co jest trudne i bolesne.

W Telefonie Zaufania dużo pytamy – staramy się zrozumieć, na czym polega problem, z którym dzwonicie. W czasie każdej rozmowy czekamy, aż sami opowiecie o problemie, który chcecie rozwiązać. Czasem potrzebujecie jedynie, by Was wysłuchać, czasem Wam doradzamy. Częściej wspólnie szukamy rozwiązań.

Postaramy się pokazywać Wam, co wspólnie robimy, gdy ktoś zapomina o prawach dziecka.

Rozwód rodziców zawsze jest dla dziecka przeżyciem dramatycznym. Zadaniem dyżurnego DTZ  była pomoc w przygotowaniu chłopca do rozmowy z mamą. Okazało się, że chłopak nie wie dokładnie, dlaczego mama jest zdecydowanie przeciwna jego kontaktom z ojcem. Nawet, jeśli rodzice nie potrafili sobie ułożyć razem życia, chłopiec miał prawo do kontaktu i z mamą, i z tatą.

Przygotowanie chłopca do rozmowy polegało na tym, by umiał przekonać mamę, że jego tata jest nie tylko jej byłym mężem, ale też – niezależnie, jak ocenia go w tej pierwszej roli – że dla chłopca jest przede wszystkim ojcem. Dziecko zaś ma prawo do kontaktów z obydwojgiem rodziców i mama powinna o tym pamiętać.

Wszystkie imiona w tekście zostały zmienione

Sytuacja, w której jedna osoba jest celowo izolowana z grupy i jest obiektem przykrych żartów – to przemoc. Przemoc jest zła i przynosi poważne szkody tak ofiarom, jak i sprawcom. W szkołach często dochodzi do podobnych sytuacji i zadaniem dorosłych jest zadbać o to, aby szkoła była wolna od przemocy. W rozmowie z dziewczyną konsultant Dziecięcego Telefonu Zaufania Rzecznika Praw Dziecka poradził, aby znalazła dorosłą osobę, która pomoże jej rozwiązać ten przykry problem. Dziewczyna dowiedziała się także, że w żadnym przypadku nie warto rozwiązywać takich spraw samodzielnie (np. poprzez stosowanie samemu przemocy wobec innych osób). Powiedzenie o swoim problemie osobie z telefonu zaufania, to był dobry pomysł. Zachęcona przez pracownika DTZ, dziewczynka zdecydowała się opowiedzieć o swoim problemie rodzicom – okazało się, że ani oni, ani nauczyciele nie byli świadomi skali i wagi problemu. Wszyscy dorośli myśleli, że to normalne, niegroźne zabawy nastolatków, tymczasem dziewczyna doznawała wielu krzywd i upokorzeń. Dzięki rozmowom z rodzicami i wychowawcą klasy stopniowo udało się zmienić sytuację i po jakimś czasie pozycja dziewczynki wśród jej kolegów z klasy znacząco wzrosła.

Wszystkie imiona w tekście zostały zmienione

"Podwórkowa" przemoc rówieśnicza jest częstym tematem rozmów w DTZ. Przemoc jest zjawiskiem częstym i przynoszącym bardzo wiele szkód. Przemoc jest zła i nikt nie powinien być wobec niej obojętny. Dlatego dyżurny Telefonu Zaufania zapytał, kto z dorosłych wie o zaistniałej sytuacji. Tomek przyznał, że nikomu nie mówił o swoich problemach. Bał się, że rodzice zaczną rozmawiać o problemie z rodzicami napastników, a to tylko pogorszy jego sytuację. Koledzy zapowiedzieli mu, że jeśli „piśnie komuś słowo, dostanie dwa razy mocniej". Tomek powiedział, że czuje, iż nic w tej sprawie nie może zrobić. Ostatnią deską ratunku był dla niego numer 0 800 12 12 12. Konsultant Telefonu zapytał chłopca, czy uważa, że poprawić jego sytuację może dalsze ukrywanie problemu. Tomek przyznał, że nie – i sam zaczął się zastanawiać, komu i w jaki sposób można o tym powiedzieć. Zasugerowaliśmy mu, że naturalnym pierwszym krokiem powinna być właśnie rozmowa z rodzicami na temat realiów "podwórkowego" życia.

Tomek dzwonił do konsultanta Dziecięcego Telefonu Zaufania jeszcze dwa razy. Udało mu się porozmawiać z rodzicami i wspólnie ustalili bezpieczny plan rozwiązania problemu. Rodzice Tomka porozmawiali poważnie i bardzo stanowczo z rodzicami podwórkowych agresorów, informując ich o konsekwencjach pobicia ich syna. Baczniej kontrolowane przez swych rodziców, dzieciaki zrezygnowały z gnębienia naszego rozmówcy. Wiemy o tym, bo zadzwonił do nas ponownie – już z tonu jego głosu słychać było, że problem zniknął.

Wszystkie imiona w tekście zostały zmienione

Ciężko przeciwstawiać się presji grupy. Kiedy wszyscy koledzy i koleżanki namawiają do czegoś, na co nie do końca mamy ochotę, wtedy łatwo postąpić niezgodnie z własnym sumieniem. Wiele telefonów dotyczy tego, jak radzić sobie z podobnymi sytuacjami. Telefon Zaufania to dobre miejsce, żeby dowiedzieć się, jak można zachować się w podobnych sytuacjach. Nasi konsultanci pomagają dzwoniącym z takimi problemami zastanowić się, jak można w takiej sytuacji skutecznie (asertywnie) powiedzieć NIE. Wspólnie z dziećmi ćwiczą wręcz takie rozmowy, by przygotować je do przeprowadzenia ich "w realu".

Również w przytoczonym przypadku udało się wymyślić sposób, w jaki można powiedzieć kolegom o tym, że nie ma się ochoty pić alkoholu – i jak pozostać sobą, nie tracąc przy tym szacunku kolegów.

Wszystkie imiona w tekście zostały zmienione

Każda informacja, dotycząca możliwości wykorzystywania dzieci, zgłoszona konsultantom Dziecięcego Telefonu Zaufania, jest bardzo skrupulatnie sprawdzana. Wiele zachowań dorosłego może być nadużyciem, jeśli mają na celu przyniesienie mu satysfakcji seksualnej, a on wykorzystuje do tego dziecko. Takie praktyki dorosłych są zawsze przestępstwem i są ścigane przez policję i prokuraturę. Jeżeli zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa, dyżurni Telefonu Zaufania mają obowiązek poinformować o tym policję. Działania, podejmowane w tej mierze przez dyżurnych DTZ, są jednak bardzo ostrożne – sprawę należy zawsze dokładnie zbadać, by nie skrzywdzić nikogo pochopnymi oskarżeniami.

W opisanym przypadku również okazało się, że nauczyciel nie miał złych intencji – jedynie jego sposób bycia był często zbyt bezpośredni i krępujący. Patrycja dowiedziała się, że w takich przypadkach najlepiej znaleźć zaufaną dorosłą osobę, której można powierzyć taką informację i która może coś zrobić w tej sprawie. Najważniejsze, to powiedzieć komuś o swoim problemie. Dzięki pomocy wychowawcy klasy udało się zwrócić nauczycielowi uwagę. Problem zniknął.

Wszystkie imiona w tekście zostały zmienione

Konsultant Dziecięcego Telefonu Zaufania zadał nastolatkowi kilka pytań, by dowiedzieć się więcej o sytuacji. Nastolatek twierdził, że mama bije go tylko wtedy, kiedy on zaczyna śpiewać, ale „tak w ogóle to jest miła i bardzo go kocha”. Podczas rozmowy konsultant wyczuł, że telefon jest „dowcipem”. W pewnym momencie powiedział, że wydaje mu się, iż chłopak robi sobie żarty i że jest mu przykro, bo przemoc jest niezwykle poważnym problemem. Bicie dzieci jest przestępstwem i dorosły, który się go dopuszcza, może ponieść poważne konsekwencje. Jeżeli zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa, dyżurni DTZ mają obowiązek poinformować o tym policję. Jest to, oczywiście, ostateczność – najpierw próbuje się znaleźć dobre rozwiązania dzięki pomocy osób z rodziny, znajomych instytucji, które mogą pomóc rodzinie.

Nie warto żartować sobie z takich sytuacji. Dobrze, że konsultant Dziecięcego Telefonu Zaufania nie dał się nabrać. Rozmowa trwała jeszcze parę minut – na koniec chłopiec przeprosił za niestosowny żart i przyznał, że bardzo fajnie mu się rozmawiało.

Wszystkie imiona w tekście zostały zmienione

Dzwoniąc w nocy pod numer DTZ, można zostawić wiadomość dla jego konsultantów – jeśli podacie do siebie numer kontaktowy, oddzwaniają z samego rana. Wszystkie pozostawione informacje są dokładnie odsłuchiwane i analizowane – każde zgłoszenie jest traktowane bardzo poważnie. W tym przypadku – mimo początkowego podejrzenia, iż może chodzić o poważne przestępstwa – okazało się, że autorem wszystkich trzech telefonów była jedna osoba, która zmieniała głos przy każdej rozmowie. W rozmowie z konsultantami DTZ rozmówca przyznał się, że żadne dziecko nie zostało skrzywdzone, a on sam chciał jedynie zrobić głupi „żart” znajomemu.

Wszystkie imiona w tekście zostały zmienione

Problemy, związane ze sferą życia emocjonalnego człowieka, to temat wielu rozmów nastolatków z psychologami, dyżurującymi pod numerem DTZ. Adam nie miał żadnej bliskiej osoby, z którą mógłby o tym porozmawiać. Nie chodziło mu zresztą o żadne „techniczne” wskazówki – chciał tylko móc komuś powiedzieć, że jest w strasznie trudnej sytuacji, bo wydaje mu się, że w jego wieku powinien już wszystko na ten temat wiedzieć, nie wstydzić się tej sytuacji... Już sam fakt rozmowy bardzo wiele zmienił. Pod jej koniec chłopak stwierdził, że sam sobie poradzi, a o swoim skrępowaniu porozmawia z dziewczyną. „Chciałbym przede wszystkim – powiedział – żebyśmy byli dobrymi przyjaciółmi. Chociaż mistrzem całowania też chciałbym kiedyś być…".