prawo do błędów

Zas­tanówmy się, jak wypadamy na tle przeszłości. Jak czuliśmy się, gdy gard­zono nami, kiedy zro­bil­iśmy coś niekoniecznie dobrego, ale mało znaczącego? Taki błąd niek­tórzy wypom­i­nają nam przez wiele, wiele lat. Od zna­jomych, którzy do dziś naśmiewają się z tego, co zro­bil­iśmy dawno temu, po własną rodz­inę, która nie może nam wybaczyć ciężkiego wys­tępku, popełnionego przed laty.

I wydaje się, że to nawet nieważne, czy była to kradzież, poważne przestępstwo – błąd prze­cież niewybaczalny – czy jakaś bezmyślna wpadka. Jak więc mamy uczyć się na błę­dach, kiedy inni nam to uniemożli­wiają? Czy od razu sta­jemy się złymi ludźmi, którym należy pog­a­rdzać do końca jego lat, nawet po śmierci? Zdawałoby się, że drobna wpadka to jed­nak nie do końca błąd – prze­cież niekoniecznie musi to nieść ze sobą jakiekol­wiek kon­sek­wencje. A jed­nak, wielu uważa to za coś, o czym nigdy nie powin­niśmy zapomnieć.

Poważnym błę­dem życiowym jest także przestępstwo. Niesie ono ze sobą bardzo duże kon­sek­wencje, od których nie można cza­sem uciec do końca życia. Jed­nakże, czy taki człowiek nie ma szansy na zmi­anę? Na resoc­jal­iza­cję? Prze­cież to, co zdarzyło się kiedyś, nawet nie pamię­tamy kiedy, nie musi tkwić w nas do końca życia. Poważne przewinienia – po nich zawsze pozostaną jakieś wyrzuty sum­ienia, ale ważne jest to, aby żyć w odpowied­nim towarzys­t­wie. Taką grupą ludzi są ci, którzy potrafią nas podtrzymy­wać na duchu. Ci, którzy nie będą do końca swoich dni, a także i innych, pamię­tać o tym, co było kiedyś. Było kiedyś, ale teraz tego nie ma! Teraz można się zmienić, stać się innym, lep­szym człowiekiem! Prze­cież z powodu popełnionych błędów nie zawsze trzeba być złym! Nie można od razu stawać się złym człowiekiem! Każdy ma szansę, aby się zmienić, stać się kimś innym, nowym. Człowiekiem dobrym, które swoje błędy pozostawił gdzieś w tyle, który zaczyna od początku.

Osób, które w naszych oczach popełniły kiedyś błędy, nie możemy od razu wyrzu­cać z naszego życia, naszej pamięci. Ktoś taki zawsze może się zmienić. Zmienić się dla nas, po to, abyśmy go postrze­gali inaczej! Błędy życiowe to niekoniecznie tylko przestępstwa i inne przewinienia – to także małe wykroczenia, o których powin­niśmy szy­bko zapom­i­nać i szy­bko je wybaczać.

Tak więc zas­tanówmy się, czy ktoś, kto popełnił dawno temu błąd, od razu staje się złym człowiekiem?

Autor: Krzysztof Pere­grym, kl. VI b, „Świat Trójki” PSP nr 3 w Jelczu–Laskowicach

Tak było i tym razem, ale zaczy­nam od początku. Tenisa stołowego pokochałem gdy pier­wszy raz ujrza­łem zawod­ników gra­ją­cych w „ping-ponga”. Było to sześć lat temu. Poszedłem z siostrą pooglą­dać zawody sportowe i tam zau­roczył mnie ten sport. Bardzo chci­ałem zacząć tren­ing. Rodz­ice zgodzili się bez waha­nia i już tydzień po tym jak ujrza­łem teni­sistów mogłem sam odkry­wać uroki tego sportu. Na treningi chodz­iłem codzi­en­nie, chci­ałem być najlep­szy. Gdy opanowałem tech­nikę tego sportu, trener zabrał mnie na zawody. Na początku musi­ałem nauczyć się prze­gry­wać z zawod­nikami, którzy byli lepsi ode mnie. Następ­nie nauczyłem się zdrowej rywal­iza­cji. W końcu odkryłem radość z wygranych. Tak mijały lata. W ubiegłe wakacje trener przed­stawił mi propozy­cję wyjazdu na zawody sportowe, ale w zawodach mogły star­tować tylko duble. Zgodz­iłem się i wybrałem swo­jego kom­pana. Bardzo prag­nąłem wygrać. Razem z Maćkiem trenowal­iśmy od świtu do nocy. Wiedzi­ałem, że to się opłaci. Gdy nad­szedł dzień wyjazdu na turniej zadz­wonił 
Maciek i powiedział, że jest chory i nie pojedzie na zawody. Było mi bardzo smutno i przykro. Skon­tak­towałem się z trenerem, a ten obiecał poszukać mi pary. Na drugi dzień dowiedzi­ałem się, że będę grał z dziew­czyną! Pomyślałem: „NIGDY!”. Trener zapew­niał, że Ola jest bardzo dobrą zawod­niczką, ale ja uparłem się i nie wys­tąpiłem w tych zawodach. Okazało się, że Ola zagrała z koleżanką i wygrała ten mecz.

Bardzo żałuję, że się pod­dałem i nie wal­czyłem do końca. Ta his­to­ria była moją porażką, ale nauczyła mnie tego, że o swoje zawsze trzeba wal­czyć do końca, nawet jeśli coś nie idzie po naszej myśli.

Autor: Michał Fiedz­iuk, Szkoła Pod­sta­wowa nr 2 w Krośnie Odrzańskim

Może posłużę się tutaj zbyt dra­maty­cznym przykła­dem. Wydaje się, że takim nieod­wracal­nym błę­dem jest zabójstwo drugiego człowieka. O tym, który zabił myślimy, że musi być to zapewne okrutny człowiek, bez sum­ienia, pozbaw­iony wszel­kich uczuć i skrupułów. Cza­sem jed­nak nie znamy pobudek, jakimi kierował się zabójca. Być może nie chciał zabić, a najczęś­ciej bieg wypad­ków spowodował, że tak się stało. Wiadomo, że za taki straszny czyn trzeba iść do więzienia. Są ludzie, którzy właśnie tam mają czas na rozmyślanie, prze­myśle­nie swego wys­tępku i chcą zadość uczynić innym. Uspokaja to ich sum­ie­nie i w jakiś sposób pozwala odkupić winę oraz naprawić błąd sprzed lat. Takich ludzi na pewno nie należy przekreślać, ale należy im dać szansę, wierząc że w każdym z nas tkwi jakiś „pier­wiastek” dobra.

Cza­sem popeł­ni­amy błąd, ale to nie znaczy, że nie możemy go naprawić. Dobrze ilus­truje to kłót­nia. Powód zawsze się zna­jdzie. Dro­bi­azg jest tak samo dobry, jak sprawa poważna, ale dopiero prze­bieg kłótni daje adep­tom tej sztuki prawdziwe pole do popisu. W cza­sie sprzeczki dzi­ałamy pod wpły­wem emocji, nie zas­tanaw­iamy się, czy ran­imy drugą osobę i nie zda­jemy sobie sprawy, jaką krzy­wdę jej wyrządzamy. Przy braku kon­troli tego, co i jak mówimy, tworzą się bari­ery komu­nika­cyjne, które niszczą możli­wość porozu­mienia. Jed­nak po kłótni, kiedy już się uspokoimy i wyciszymy, mamy wyrzuty sum­ienia i uświadami­amy sobie, jak bardzo zranil­iśmy drugiego człowieka. Wów­czas powin­niśmy prze­myśleć nasze zachowanie, nie pod­dawać się, bo czasu i tak nie cofniemy i zamienić nasze myśli w czyny. Nasze błędy można wtedy naprawić przeprosi­nami, dobrym słowem. Warto zro­bić pier­wszy krok. Nieważne, kto miał rację. To nie ma znaczenia – liczy się to, by znów zacząć roz­maw­iać. Warto wów­czas powiedzieć: „Wydaje mi się, że rozu­miem twoje stanowisko”, „Żałuję, że dałam się ponieść emocjom. Chodź, napraw­imy to, poroz­maw­iamy spoko­jnie”. Być może następ­nym razem to druga osoba pier­wsza wyciąg­nie rękę na zgodę.

Często bywa tak, że oce­ni­amy kogoś, słucha­jąc plotek i opinii innych. Przez to niejed­nokrot­nie uprzedzamy się do jakiegoś człowieka. Dopiero przy bliższym poz­na­niu przekonu­jemy się, że ta osoba jest zupełnie inna od tej, którą sobie wyobrazil­iśmy na pod­stawie czyichś opinii. Nieraz zdarzy nam się nawet powiedzieć coś niemiłego o tej oso­bie, sugeru­jąc się tylko opinią innych ludzi. Później, gdy okazuje się, że mylil­iśmy się co do tej osoby, jest nam głu­pio i czu­jemy się nielo­jalni. Dobrze jest powiedzieć wtedy tej drugiej oso­bie, że jest wspani­ałym człowiekiem i że przy bliższym poz­na­niu wiele zyskała w naszych oczach, a cza­sem nawet się z nią zaprzy­jaź­ni­amy. Nie powin­niśmy oce­niać ludzi po wyglądzie, a często tak robimy, a przez to źle kogoś oce­ni­amy, nawet go nie znając.

W moim życiu słyszę wiele razy, że nie jestem już dzieck­iem, dlat­ego powin­nam być bardziej odpowiedzialna, rozsądna, wycią­gać wnioski i anal­i­zować błędy, które popełniłam i odróż­niać dobro od zła. Rozu­miem, że nie można młodzieńczej niefra­sobli­wości, nieod­powiedzial­ności i nieu­miejęt­ności radzenia sobie z prob­le­mami, tłu­maczyć młodym wiekiem, bo to do niczego nie prowadzi. Przyz­naję, że rzeczy­wiś­cie nie jestem ide­alna, ale prze­cież człowiek uczy się przez całe życie i nieza­leżnie od wieku te błędy popeł­nia. Przez całe życie spo­tykamy się z sytu­ac­jami, które są nam obce i niez­nane, nawet ludzie dorośli nie są całkowicie nieomylni.

Jed­nak uważam, że najwięk­szy błąd nieza­leżnie od wieku człowieka, to brak umiejęt­ności przyz­na­nia się do tego, że popeł­ni­amy błędy, bo prze­cież nikt nie jest idealny.

Autor: Adri­anna Jar­czyńska klasa I b Gim­nazjum nr 2 w Koniecpolu

Naza­jutrz razem z moimi przy­jaciółmi uciek­liśmy z lekcji. Nie widzieliśmy sensu w nudze­niu się na chemii, matem­atyce czy geografii. Pos­zliśmy do domu Patryka. Zro­bil­iśmy małą imprezę, baw­iliśmy się tak świet­nie, że obiecal­iśmy sobie powtórkę. Na wagary chodzil­iśmy ponad tydzień. I pewnie chodzilibyśmy dłużej, gdyby nie pewna sytu­acja, która miała miejsce w Częs­to­chowie. Pojechal­iśmy tam pociągiem. Kiedy byliśmy już na miejscu, szy­bko pobiegliśmy do parku. Cieszyłam się tym, że mam przy­jaciół, którzy mnie w końcu zaak­cep­towali. Wcześniej miałam prob­lemy ze znalezie­niem osób, które by mnie pol­u­biły. Jed­nak sielanka zakończyła się, gdy Ania wyjęła z ple­caka papierosy. Na ustach wszys­t­kich pojawił się uśmiech, tylko ja pos­mut­ni­ałam. Bałam się odmówić, żeby mnie nie wyśmi­ano. Nie wiedzi­ałam, czy postąpić w zgodzie ze swoim sum­ie­niem czy też ulec kole­gom. Kiedy Bartek wyciągnął w moją stronę rękę z paczką papierosów, wszyscy spo­jrzeli na mnie, jak gdyby ode mnie zależało to, czy wagary się udadzą. Spanikowałam i usi­adłam na ławce, nic nie mówiąc.

Wtedy podeszła do mnie moja najlep­sza przy­jaciółka Kasia i zaczęła mnie przekony­wać. W końcu zgodz­iłam się. Nagle zauważyliśmy straż miejską bieg­nącą w naszym kierunku. Szy­bko uciek­liśmy schować się za dużym krza­kiem koło fontanny. Po dziesię­ciu min­u­tach stwierdzil­iśmy, że możemy już spoko­jnie wyjść z ukrycia. To była zła decyzja. Tuż obok stało dwóch strażników miejs­kich. Nie było już drogi ucieczki. Kazano nam wsiąść do samo­chodu i zaw­ieziono do szkoły. Tam odbyła się nieprzy­jemna roz­mowa z panem dyrek­torem. Jed­nak nie pamię­tam niczego, co było dalej, bo zemdlałam.

Ock­nęłam się już w szpi­talu. Obok mnie siedzi­ała moja mama. Miała całą twarz we łzach. Nigdy nie zapomnę jej spo­jrzenia. Była zła, a jed­nak zatroskana. Nie wiedzi­ałam, co jej powiedzieć, jak uspraw­iedli­wić to wszys­tko, co robiłam. Jak wytłu­maczyć, że okłamy­wałam ją nie chodząc do szkoły. Powiedzi­ałam tylko przepraszam. Ale niestety, straciłam jej bez­graniczne zau­fanie. Wtedy na salę wszedł lekarz i powiedział, że jestem chora na ane­mię. Leżałam w szpi­talu przez tydzień. Po wyjś­ciu już nic nie było takie samo. Chodz­iłam do innej szkoły, straciłam kon­takt z przy­jaciółmi. Jed­nak naj­gorsze było to, jak patrzyła na mnie moja mama. Nie było już w jej oczach tyle radości, co kiedyś. Zami­ast szczęś­cia widzi­ałam tylko smutek.

Dziś rozu­miem, jak wielki błąd popełniłam. Nie cier­pi­ałam tylko ja, ale również moja rodz­ina. Jed­nak dzięki temu nauczyłam się być szcz­era, mówić o swoich prob­lemach. Zrozu­mi­ałam również, że nie warto kła­mać. To nigdy się nie udaje, a przez to ran­imy najbliższych. Każdy człowiek ma prawo popeł­niać błędy. Trzeba jed­nak wyciągnąć odpowied­nie wnioski, które będą prze­strogą na dal­sze życie.

Autor: Monika Stępień, klasa 2c, Zespół Szkolno – Gim­naz­jalny numer 4 w Radomsku.