prawo do błędów

Zastanówmy się, jak wypadamy na tle przeszłości. Jak czuliśmy się, gdy gardzono nami, kiedy zrobiliśmy coś niekoniecznie dobrego, ale mało znaczącego? Taki błąd niektórzy wypominają nam przez wiele, wiele lat. Od znajomych, którzy do dziś naśmiewają się z tego, co zrobiliśmy dawno temu, po własną rodzinę, która nie może nam wybaczyć ciężkiego występku, popełnionego przed laty.

I wydaje się, że to nawet nieważne, czy była to kradzież, poważne przestępstwo – błąd przecież niewybaczalny – czy jakaś bezmyślna wpadka. Jak więc mamy uczyć się na błędach, kiedy inni nam to uniemożliwiają? Czy od razu stajemy się złymi ludźmi, którym należy pogardzać do końca jego lat, nawet po śmierci? Zdawałoby się, że drobna wpadka to jednak nie do końca błąd – przecież niekoniecznie musi to nieść ze sobą jakiekolwiek konsekwencje. A jednak, wielu uważa to za coś, o czym nigdy nie powinniśmy zapomnieć.

Poważnym błędem życiowym jest także przestępstwo. Niesie ono ze sobą bardzo duże konsekwencje, od których nie można czasem uciec do końca życia. Jednakże, czy taki człowiek nie ma szansy na zmianę? Na resocjalizację? Przecież to, co zdarzyło się kiedyś, nawet nie pamiętamy kiedy, nie musi tkwić w nas do końca życia. Poważne przewinienia – po nich zawsze pozostaną jakieś wyrzuty sumienia, ale ważne jest to, aby żyć w odpowiednim towarzystwie. Taką grupą ludzi są ci, którzy potrafią nas podtrzymywać na duchu. Ci, którzy nie będą do końca swoich dni, a także i innych, pamiętać o tym, co było kiedyś. Było kiedyś, ale teraz tego nie ma! Teraz można się zmienić, stać się innym, lepszym człowiekiem! Przecież z powodu popełnionych błędów nie zawsze trzeba być złym! Nie można od razu stawać się złym człowiekiem! Każdy ma szansę, aby się zmienić, stać się kimś innym, nowym. Człowiekiem dobrym, które swoje błędy pozostawił gdzieś w tyle, który zaczyna od początku.

Osób, które w naszych oczach popełniły kiedyś błędy, nie możemy od razu wyrzucać z naszego życia, naszej pamięci. Ktoś taki zawsze może się zmienić. Zmienić się dla nas, po to, abyśmy go postrzegali inaczej! Błędy życiowe to niekoniecznie tylko przestępstwa i inne przewinienia – to także małe wykroczenia, o których powinniśmy szybko zapominać i szybko je wybaczać.

Tak więc zastanówmy się, czy ktoś, kto popełnił dawno temu błąd, od razu staje się złym człowiekiem?

Autor: Krzysztof Peregrym, kl. VI b, „Świat Trójki” PSP nr 3 w Jelczu–Laskowicach

Tak było i tym razem, ale zaczynam od początku. Tenisa stołowego pokochałem gdy pierwszy raz ujrzałem zawodników grających w „ping-ponga”. Było to sześć lat temu. Poszedłem z siostrą pooglądać zawody sportowe i tam zauroczył mnie ten sport. Bardzo chciałem zacząć trening. Rodzice zgodzili się bez wahania i już tydzień po tym jak ujrzałem tenisistów mogłem sam odkrywać uroki tego sportu. Na treningi chodziłem codziennie, chciałem być najlepszy. Gdy opanowałem technikę tego sportu, trener zabrał mnie na zawody. Na początku musiałem nauczyć się przegrywać z zawodnikami, którzy byli lepsi ode mnie. Następnie nauczyłem się zdrowej rywalizacji. W końcu odkryłem radość z wygranych. Tak mijały lata. W ubiegłe wakacje trener przedstawił mi propozycję wyjazdu na zawody sportowe, ale w zawodach mogły startować tylko duble. Zgodziłem się i wybrałem swojego kompana. Bardzo pragnąłem wygrać. Razem z Maćkiem trenowaliśmy od świtu do nocy. Wiedziałem, że to się opłaci. Gdy nadszedł dzień wyjazdu na turniej zadzwonił 
Maciek i powiedział, że jest chory i nie pojedzie na zawody. Było mi bardzo smutno i przykro. Skontaktowałem się z trenerem, a ten obiecał poszukać mi pary. Na drugi dzień dowiedziałem się, że będę grał z dziewczyną! Pomyślałem: „NIGDY!”. Trener zapewniał, że Ola jest bardzo dobrą zawodniczką, ale ja uparłem się i nie wystąpiłem w tych zawodach. Okazało się, że Ola zagrała z koleżanką i wygrała ten mecz.

Bardzo żałuję, że się poddałem i nie walczyłem do końca. Ta historia była moją porażką, ale nauczyła mnie tego, że o swoje zawsze trzeba walczyć do końca, nawet jeśli coś nie idzie po naszej myśli.

Autor: Michał Fiedziuk, Szkoła Podstawowa nr 2 w Krośnie Odrzańskim

Może posłużę się tutaj zbyt dramatycznym przykładem. Wydaje się, że takim nieodwracalnym błędem jest zabójstwo drugiego człowieka. O tym, który zabił myślimy, że musi być to zapewne okrutny człowiek, bez sumienia, pozbawiony wszelkich uczuć i skrupułów. Czasem jednak nie znamy pobudek, jakimi kierował się zabójca. Być może nie chciał zabić, a najczęściej bieg wypadków spowodował, że tak się stało. Wiadomo, że za taki straszny czyn trzeba iść do więzienia. Są ludzie, którzy właśnie tam mają czas na rozmyślanie, przemyślenie swego występku i chcą zadość uczynić innym. Uspokaja to ich sumienie i w jakiś sposób pozwala odkupić winę oraz naprawić błąd sprzed lat. Takich ludzi na pewno nie należy przekreślać, ale należy im dać szansę, wierząc że w każdym z nas tkwi jakiś „pierwiastek” dobra.

Czasem popełniamy błąd, ale to nie znaczy, że nie możemy go naprawić. Dobrze ilustruje to kłótnia. Powód zawsze się znajdzie. Drobiazg jest tak samo dobry, jak sprawa poważna, ale dopiero przebieg kłótni daje adeptom tej sztuki prawdziwe pole do popisu. W czasie sprzeczki działamy pod wpływem emocji, nie zastanawiamy się, czy ranimy drugą osobę i nie zdajemy sobie sprawy, jaką krzywdę jej wyrządzamy. Przy braku kontroli tego, co i jak mówimy, tworzą się bariery komunikacyjne, które niszczą możliwość porozumienia. Jednak po kłótni, kiedy już się uspokoimy i wyciszymy, mamy wyrzuty sumienia i uświadamiamy sobie, jak bardzo zraniliśmy drugiego człowieka. Wówczas powinniśmy przemyśleć nasze zachowanie, nie poddawać się, bo czasu i tak nie cofniemy i zamienić nasze myśli w czyny. Nasze błędy można wtedy naprawić przeprosinami, dobrym słowem. Warto zrobić pierwszy krok. Nieważne, kto miał rację. To nie ma znaczenia – liczy się to, by znów zacząć rozmawiać. Warto wówczas powiedzieć: „Wydaje mi się, że rozumiem twoje stanowisko”, „Żałuję, że dałam się ponieść emocjom. Chodź, naprawimy to, porozmawiamy spokojnie”. Być może następnym razem to druga osoba pierwsza wyciągnie rękę na zgodę.

Często bywa tak, że oceniamy kogoś, słuchając plotek i opinii innych. Przez to niejednokrotnie uprzedzamy się do jakiegoś człowieka. Dopiero przy bliższym poznaniu przekonujemy się, że ta osoba jest zupełnie inna od tej, którą sobie wyobraziliśmy na podstawie czyichś opinii. Nieraz zdarzy nam się nawet powiedzieć coś niemiłego o tej osobie, sugerując się tylko opinią innych ludzi. Później, gdy okazuje się, że myliliśmy się co do tej osoby, jest nam głupio i czujemy się nielojalni. Dobrze jest powiedzieć wtedy tej drugiej osobie, że jest wspaniałym człowiekiem i że przy bliższym poznaniu wiele zyskała w naszych oczach, a czasem nawet się z nią zaprzyjaźniamy. Nie powinniśmy oceniać ludzi po wyglądzie, a często tak robimy, a przez to źle kogoś oceniamy, nawet go nie znając.

W moim życiu słyszę wiele razy, że nie jestem już dzieckiem, dlatego powinnam być bardziej odpowiedzialna, rozsądna, wyciągać wnioski i analizować błędy, które popełniłam i odróżniać dobro od zła. Rozumiem, że nie można młodzieńczej niefrasobliwości, nieodpowiedzialności i nieumiejętności radzenia sobie z problemami, tłumaczyć młodym wiekiem, bo to do niczego nie prowadzi. Przyznaję, że rzeczywiście nie jestem idealna, ale przecież człowiek uczy się przez całe życie i niezależnie od wieku te błędy popełnia. Przez całe życie spotykamy się z sytuacjami, które są nam obce i nieznane, nawet ludzie dorośli nie są całkowicie nieomylni.

Jednak uważam, że największy błąd niezależnie od wieku człowieka, to brak umiejętności przyznania się do tego, że popełniamy błędy, bo przecież nikt nie jest idealny.

Autor: Adrianna Jarczyńska klasa I b Gimnazjum nr 2 w Koniecpolu

Nazajutrz razem z moimi przyjaciółmi uciekliśmy z lekcji. Nie widzieliśmy sensu w nudzeniu się na chemii, matematyce czy geografii. Poszliśmy do domu Patryka. Zrobiliśmy małą imprezę, bawiliśmy się tak świetnie, że obiecaliśmy sobie powtórkę. Na wagary chodziliśmy ponad tydzień. I pewnie chodzilibyśmy dłużej, gdyby nie pewna sytuacja, która miała miejsce w Częstochowie. Pojechaliśmy tam pociągiem. Kiedy byliśmy już na miejscu, szybko pobiegliśmy do parku. Cieszyłam się tym, że mam przyjaciół, którzy mnie w końcu zaakceptowali. Wcześniej miałam problemy ze znalezieniem osób, które by mnie polubiły. Jednak sielanka zakończyła się, gdy Ania wyjęła z plecaka papierosy. Na ustach wszystkich pojawił się uśmiech, tylko ja posmutniałam. Bałam się odmówić, żeby mnie nie wyśmiano. Nie wiedziałam, czy postąpić w zgodzie ze swoim sumieniem czy też ulec kolegom. Kiedy Bartek wyciągnął w moją stronę rękę z paczką papierosów, wszyscy spojrzeli na mnie, jak gdyby ode mnie zależało to, czy wagary się udadzą. Spanikowałam i usiadłam na ławce, nic nie mówiąc.

Wtedy podeszła do mnie moja najlepsza przyjaciółka Kasia i zaczęła mnie przekonywać. W końcu zgodziłam się. Nagle zauważyliśmy straż miejską biegnącą w naszym kierunku. Szybko uciekliśmy schować się za dużym krzakiem koło fontanny. Po dziesięciu minutach stwierdziliśmy, że możemy już spokojnie wyjść z ukrycia. To była zła decyzja. Tuż obok stało dwóch strażników miejskich. Nie było już drogi ucieczki. Kazano nam wsiąść do samochodu i zawieziono do szkoły. Tam odbyła się nieprzyjemna rozmowa z panem dyrektorem. Jednak nie pamiętam niczego, co było dalej, bo zemdlałam.

Ocknęłam się już w szpitalu. Obok mnie siedziała moja mama. Miała całą twarz we łzach. Nigdy nie zapomnę jej spojrzenia. Była zła, a jednak zatroskana. Nie wiedziałam, co jej powiedzieć, jak usprawiedliwić to wszystko, co robiłam. Jak wytłumaczyć, że okłamywałam ją nie chodząc do szkoły. Powiedziałam tylko przepraszam. Ale niestety, straciłam jej bezgraniczne zaufanie. Wtedy na salę wszedł lekarz i powiedział, że jestem chora na anemię. Leżałam w szpitalu przez tydzień. Po wyjściu już nic nie było takie samo. Chodziłam do innej szkoły, straciłam kontakt z przyjaciółmi. Jednak najgorsze było to, jak patrzyła na mnie moja mama. Nie było już w jej oczach tyle radości, co kiedyś. Zamiast szczęścia widziałam tylko smutek.

Dziś rozumiem, jak wielki błąd popełniłam. Nie cierpiałam tylko ja, ale również moja rodzina. Jednak dzięki temu nauczyłam się być szczera, mówić o swoich problemach. Zrozumiałam również, że nie warto kłamać. To nigdy się nie udaje, a przez to ranimy najbliższych. Każdy człowiek ma prawo popełniać błędy. Trzeba jednak wyciągnąć odpowiednie wnioski, które będą przestrogą na dalsze życie.

Autor: Monika Stępień, klasa 2c, Zespół Szkolno – Gimnazjalny numer 4 w Radomsku.