Temat miesiąca

TU I TERAZ

Co to znaczy „tu i teraz”? To znaczy, że nasze życie toczy się właśnie TU i właśnie TERAZ. Ważne jest tylko to, kim jesteśmy i co robimy – w każdym momencie życia i każdej roli, jaka jest nam pisana…

Każdy ma prawo być sobą – ma prawo decydować, w jaki sposób będzie żył, jak będzie wyglądał, co będzie robił, mówił, jakim pasjom chce się oddawać. Wolność bycia sobą pozwala nam na kreatywność, pozwala realizować marzenia, wyrażać siebie w dowolny sposób, głosić dowolne poglądy… Świat jest dzięki temu barwny, różnorodny, inspirujący.

Odmienność każdego z nas sprawia, że życie jest ciekawe i bogate. Możemy się od siebie uczyć. Jedni ludzie nas przyciągają, imponują nam, potrafimy się nimi zauroczyć, zgadzamy się z ich poglądami, podziwiamy ich za to, jacy są, co robią… Inni nie, bo głoszą poglądy, z którymi nie jesteśmy w stanie się zgodzić lub nie podoba nam się ich sposób bycia. Takie nasze prawo. I takie ich prawo.

Nie muszę lubić hip–hopu i całej kultury z nim związanej, mam prawo to wyrazić. Tak samo Wy macie prawo powiedzieć, że jazz, którego słucham, jest nudny jak flaki z olejem. Rzecz jednak w tym, w jaki sposób wyrażamy ten pogląd i czy przy okazji nie ranimy kogoś. Jeśli powiem: „Jesteś żałosny, bo słuchasz WWO… Wyglądasz jak wieszak w tej koszulce. Musisz być beznadziejnie płytki i głupi…” – zranię Twoje uczucia. Jeśli powiesz o mnie: „Stara, durna baba słucha jakiegoś rzępolenia i wydaje jej się, że zna się na muzyce. I w ogóle jak ona wygląda? Żenada po prostu”, będzie mi przykro.

Powstaje więc pytanie: czy naprawdę możemy wyrażać siebie i własne poglądy w DOWOLNY sposób? I czy da się to pogodzić z twierdzeniem, że możemy mówić i robić to, co nam się podoba? Możemy używać dowolnych środków wyrazu? Jak to pogodzić, czy to w ogóle możliwe?

Odpowiedź brzmi: TAK – pod warunkiem jednak, że nasza postawa nie rani innych ludzi. Bo granicę naszych praw wyznaczają przede wszystkim prawa innych ludzi. Bo wolność to również odpowiedzialność. Korzystając z przysługujących nam praw i wolności musimy pamiętać, że jeśli przy okazji zranimy kogoś lub przekroczymy określone prawem granice — poniesiemy tego konsekwencje.

Malujesz graffiti? Świetnie! To wspaniała forma wyrazu! Jednak jeśli zechcesz to robić na wagonach pociągu – wiedz, że łamiesz prawo. I najprawdopodobniej poniesiesz konsekwencje tego.

Lubisz żartować? Koledzy mówią, że masz fajne poczucie humoru? Super! Dobry dowcip jest naprawdę w cenie. Jednak jeśli za obiekt żartów wybieerzesz koleżankę, która ma problem z nadwagą, jest niezbyt ładna i nieszczególnie się ubiera lub kolegi, który ma wadę wymowy – wiedz, że przekroczyłeś granicę przysługującego Ci prawa do ekspresji i wyrażania własnych poglądów. Naśmiewając się z kolegów, zraniłeś ich uczucia i naruszyłeś ich prawo do godności. Tak robić nie wolno – i za to również można być ukaranym.

Prawo do ekspresji własnej osoby, prawo do wyrażania poglądów, prawo do informacji pozostawiają nam ogromną przestrzeń, w której możemy i powinniśmy realizować się w różnych dziedzinach życia.

Każdy z nas pełni w życiu wiele ról – jedne lubimy bardziej, inne mniej. Jednak ważne jest, aby funkcjonując w każdej z tych ról, starać się wnieść w życie coś wartościowego, dobrego, pięknego. By nikomu świata nie obrzydzać, ale czynić go – choć trochę lepszym.

Autor: Anna Staszewska

Fotostory “Głupi żart”

Moje życiowe role i rólki

Plakat wykonany przez uczennicę Gimnazjum nr 6. w Wałbrzychu
Czytaj więcej

Moje życiowe role i rólki

1. Zmęczony życiem uczeń

Śpię w najlepsze, a tu nagle paskudny dźwięk budzika. Trzeba wstawać, ale myśl o powrocie do szkoły i spędzeniu tam ładnych paru godzin nie sprawia, że wyfruwa się z radością z ciepłego łóżeczka. Wręcz przeciwnie – z ledwością wytaczam się na powierzchnię, by jak najszybciej pójść do szkoły i jeszcze szybciej z niej wrócić. A wszystko to z myślą: „Byle do wakacji!”

2. Grzeczna pociecha

Po powrocie ze szkoły zmieniam się ze zmęczonego życiem ucznia w grzeczną pociechę kochanych rodziców. Z dokładnością relacjonuję im przebieg lekcji w szkole. Trzeba przy tym doskonale uśmiechać się i sprawiać wrażenie zadowolonego, a wszystko po to, aby nie wzbudzić podejrzeń, że coś może być nie tak. Nie wolno zapominać o tym, aby pomagać rodzicom w czym tylko się da – bo jak być grzecznym, to już w zupełności.

3. Mól książkowy

Po zniknięciu drzwi pokoju przychodzi smutny czas mola książkowego – odrabianie lekcji. Zwykle jest ich sporo, więc zajmuje to chwilkę… Pilnie staram się znaleźć potrzebne informacje w obszernym podręczniku albo zaczytuję się w encyklopedii udając, że wiem co znaczy to, co czytam. Właściwie po to czytam, żeby wiedzieć.

4. Smakosz tego i owego

Siedzę w pokoju zaczytany. Do mojego pokoju zbliża się woń, która jest w stanie oderwać mój nos od książki. Można ją zobrazować jako szarawy dymek, który łapie mnie silnie i próbuje zaciągnąć do kuchni. Poddaję się bez najmniejszego problemu. Cudowna woń dobiega wprost z garnka, skrywającego największe kulinarne tajemnice, które lada moment mają być przede mną odkryte. Warto ocenić pozytywnie ciężką pracę mamy, gotującej obiad oraz pochwalić przygotowane danie. Zupełnie jak na smakosza prawdziwego przystało.

5. Zapalony sportowiec

Po krótkim odpoczynku czas na porządny trening. Nic nie wzmacnia człowieka tak, jak odrobina wysiłku. Z zaciętą miną wbiegam na boisko, aby pokazać innym, jak się gra. Patrzcie i uczcie się. Staję się doskonałym członkiem swojej drużyny. W tej chwili działam zespołowo.

6. Aktor-amator

W ciągu dnia znajduję sporo czasu, aby poświęcić go na warsztaty teatralne. W tym momencie staję się tym, kim tylko chcę. Staram się jak najlepiej wcielić w różne postaci. Wyczuwam dokładnie to, co one czują. Targają mną emocje. W tej chwili nie jestem sobą, ale tragicznie zakochanym człowiekiem, potworem, o jakim w najgorszych koszmarach śnię, albo po prostu pomysłowym mieszkańcem Krakowa.

7. Niezawodny przyjaciel

Odpoczywam, dzwoni telefon. Dzwoni przyjaciel, potrzebuje pomocy – mojej pomocy. Ja zawsze go wysłucham, pomogę, doradzę. Jeśli będzie chciał, to spotkam się z nim. Będziemy mogli porozmawiać o czymkolwiek albo pomilczeć, jeśli będzie taka potrzeba.

8. Ekspert do spraw mody

Koleżanka potrzebuje pomocy w zakupie nowych, ciekawych ubrań. Prosi mnie o pomoc. Na zakupach zmieniam się w eksperta do spraw mody. Staram się jej pomóc dobrać jak najciekawsze rzeczy, Uświadamiam ją, co obecnie jest najbardziej modne. Znam doskonale wszystkie nowinki ze świata mody.

9. Chwilowy grajek

W bardzo zatłoczonym kalendarzu znajdzie się zawsze trochę czasu na to, aby iść na próbę. W tej chwili zamieniam się w osobę czytającą dziwne znaki, które sprawiają niektórym problemy. Staram się to robić jak najlepiej. Znajduję się w zespole ludzi, którzy myślą o tym samym – o tym, żeby grać. Skupiam się nad tym, co czytam. Każdy gra coś innego, ale razem tworzymy coś, co nie mogłoby powstać, gdyby kogoś z nas nie było.

10. Śpioch

Wracam umęczony dniem do przytulnego domu. Wolnym krokiem, po paru podstawowych czynnościach, zbliżam się do przytulnego i ciepłego łóżeczka. Kładę się i zasypiam. Zagłębiam się w otchłań bezdenną, czyli w głąb mojej podświadomości, która potrafi napawać mnie niesamowitymi widokami.

Autor: Anonim — Gimnazjum Nr 6, Koniecpol

Komentarz Rzecznika:
Sporo tych ról masz do odegrania… Fajnie, że wszystkie – no, prawie wszystkie? – sprawiają Ci przyjemność. Jeśli idzie o „uśmiechanie się” do rodziców – pewnie, że nie ma co ich denerwować. Ale pamiętaj, że ich „pociecha” jest dla nich najważniejsza – jeśli będziesz miał problemy, porozmawiaj z nimi szczerze. Z pewnością warto. Twój „zmęczony życiem” – a na pewno równie niewyspany – Rzecznik

Mam odwagę i jestem sobą

Odwagę do bycia sobą nabywa się z wiekiem. Odważne stwierdzenie, ale nie bezpodstawne – czego dowodów nie omieszkam przedstawić na przykładzie własnej osoby. Od 15 lat przewlekle choruję. Na co dzień zmagam się nie tyle z własną ułomnością, co z ludzkim kalectwem, za jakie uważam niską tolerancję i nietaktowną ciekawość. Przez cały czas trwania choroby walczyłam z ludzkimi docinkami, uszczypliwością – a to wszystko tylko po to, by nie być odrzuconą. Było mi wówczas smutno, bo odstawałam od swoich rówieśników, bo nie miałam pełnej rodziny, bo ogólnie byłam gorsza. Wierzyłam w to, choć nie do końca, bo cały absurd polegał na tym, że wcale nie czułam się podgatunkiem człowieka. Nie chciałam być wycacaną lalą, obwieszoną gadżetami i mizdrzącą się do fajnych „ciach”. Nie imponowało mi to. Dlaczego więc nie przeciwstawiłam się temu i nadal dążyłam do tego typu życiowej pustki? Odpowiedź jest jedna – bo nie byłam dość dorosła, by wiedzieć, że w życiu najważniejsze jest to, by mieć choć jeden stały punkt, a nie kilka krótkotrwałych. A jeśli do tego dołożyć chorobę, niepełnosprawność i inne życiowe niedoskonałości, to rysuje się obraz rzeczy wrośniętych korzeniami w ziemię i takich, co wiatr zdmucha przy byle okazji.

Obecnie paradoks polega na tym, że im bardziej choroba odbiera mi życie, tym lepiej ono smakuje. Mam 27 lat i choć życie „złamane jak patyk”, to nadal – albo też w końcu – wiem, czego i ile jestem warta. Wiem, kto jest moim wrogiem, kto przyjacielem. Bliska osoba nie odrzuci Twojej inności, a zwyczajnie – nauczy się z nią żyć. Miałam to szczęście, że na swojej drodze spotkałam kogoś, kto z mojej inności uczynił wartość. Tak, jakby uczynił to w moim imieniu. Wymusił na mnie odwagę do „bycia sobą”, uwierzył we mnie wiarą, na jaką mnie nie było stać. Nieskromnie wspomnę, że uczynił ze mnie odważną, kreatywną osobę. Nieraz sobie myślę, że lata życia w zaciszu nie były bezsensowne. Teraz eksplodują z podwójną siłą. Może to zasługa tego, że choć było mi źle z dala od rówieśników, to nigdy tak naprawdę nie chciałam zamienić się z którymkolwiek z nich. Bycie sobą opłaca się, bo nikt długo nie może nosić maski, zwyczajnie niemożliwą rzeczą jest stałe podporządkowanie się innym ludziom. Życie jest tylko jedno i szkoda czasu i sił na udawanie. Nie dostaniemy drugiej szansy, by żyć w inny sposób. Życie w zgodzie ze sobą gwarantuje harmonię ducha i – zapewniam – przynajmniej jeden stały punkt w życiu, do którego zawsze można się odnieść.

Teraz wiem, że mam takie samo prawo do zamieszkiwania tej ziemi, co inni. Tak samo, jak inni mogę żyć po swojemu. Zamierzam szanować czyjeś życiowe wybory, bo nic mi do nich. Tego samego życzyłabym sobie: „Wolnoć Tomku w swoim domku”, ale bez szkody dla innych. Zaletą prywatnego, wewnętrznego domu jest to, że jest on nasz na wyłączność. W nim można wszystko, od wygłupów po chwilę zadumy, smutku. WSZYSCY MAMY PRAWO DO „BYCIA SOBĄ”, bo nawet prawdziwych bestii nie sposób ujarzmić bez wyczucia i szczerych chęci.

Autor: Małgorzata

Komentarz Rzecznika:
Małgosiu… Gratulacje. I pozdrowienia – tak dla Ciebie, jak dla owego „Kogoś”…

Jestem sobą

Jestem sobą? Cóż to za pytanie? Oczywiście, że jestem.
Czytaj więcej

Jestem sobą? Cóż to za pytanie? Oczywiście, że jestem.

Właściwie od wczoraj nic się nie zmieniło. Nic poza tym, że zadaję sobie pytanie: czy bycie sobą ma jakikolwiek, choćby minimalny, wpływ na podejmowane przez nas, młodych ludzi, decyzje? Muszę dodać, że nic nie dzieje się bez przyczyny i do takich wniosków skłoniło mnie moje liceum, które jest dowodem na to, że polska szkoła jeszcze czegoś uczy.

Liceum, do którego chodzę, to najbardziej konserwatywna, a zarazem najbardziej liberalna szkoła, z jaką kiedykolwiek się spotkałam. Bóg, honor, ojczyzna i wiele innych “świętych” słów wbija się do głowy uczniom naszej szkoły od pierwszego dnia, kiedy tu trafiają. Tradycje zobowiązują, więc zobowiązani jesteśmy je podtrzymywać – niezależnie od tego, czy ktoś wierzy w istnienie rycerskiego honoru w XXI wieku. To jedna strona, ta bardzo konserwatywna. Druga strona to ta bardzo liberalna. Każdy może wyrazić tu swoje opinie poprzez ubiór i przynależność do subkultur, pod warunkiem, że będzie to estetyczne i “smaczne” dla reszty społeczności szkolnej.

Warto dodać, że szkoła, którą wybrałam świadomie, kształci przede wszystkim lekarzy, prawników, polityków i artystów. Ludzi, którzy mają cieszyć się szacunkiem, a zarazem zarabiać powyżej średniej krajowej. Nie wiem, jak to się dzieje, ale to się naprawdę sprawdza. Absolwenci mojego liceum często figurują w doniesieniach prasowych, udzielają wywiadów lub mają najlepsze kliniki medyczne w regionie. Ja, potencjalna kandydatka na świetnego lekarza, miałam wkrótce również zostać chirurgiem światowej sławy, czy Bóg wie kim jeszcze. Tak przynajmniej wymyślili moi profesorowie, moi rodzice i inni ważni ludzie tego świata. I wszystko byłoby idealnie, gdyby nie to, że w porę zorientowałam się, że moje życie jest moim, a medycyna i inne królowe nauk kompletnie mnie nie interesują. Co gorsza, postanowiłam oznajmić w moim liberalnym liceum, co zamierzam zrobić: “Wyjeżdżam” – powiedziałam, ale wszyscy pomyśleli, że to pewnie Oxford mnie wzywa. “Wyjeżdżam do RPA. Hallo. Słyszy mnie ktoś? Nie będę lekarzem! Będę pracować w szpitalu dla sierot z AIDS i HIV, za darmo, taki wolontariat 2-letni. Studia? Zrobię, jak wrócę. Na razie mam inny plan na życie…”.

I w tym momencie spadła na mnie lawina. Lawina pretensji. O to, że moje wykształcenie nie ma dla mnie sensu, że zaplanowano mi inną przyszłość, że zaprzepaszczam najlepszą szansę w moim życiu. No cóż… W przeciwieństwie do moich rówieśników, których karierę ktoś zaplanował, a ich jedynym wyznacznikiem bycia sobą jest liberalny strój czy makijaż – wybieram bycie sobą w innej formie. Jestem sobą. Podejmuję swoje, spontaniczne decyzje. Nie wykluczam, że będę tego żałować, ale nie chcę, aby moje życie było zaprogramowane. Jestem sobą i lubię to. Z wolnością wyboru idę w świat, jako ja, a nie jako nadzieja polskiej chirurgii. Przepraszam, taka już jestem, gdy jestem sobą…

Autor: nn

Komentarz Rzecznika:
Świat stwarza wiele możliwości wyboru życiowych dróg. Można być sławnym chirurgiem, naukowcem, lub jeździć po świecie z pokojowymi misjami. To wszystko może być źródłem szczęścia i poczucia sensu życia – nie ma powodu, by postawy te wartościować. Można też pojechać do RPA jako sławny chirurg! Czemu nie!? Najważniejsze, aby mieć świadomość konsekwencji swoich wyborów i być do nich szczerze przekonanym.

Jestem sobą

Wypowiedzi uczniów ze Specjalnego Ośrodka Szkolno Wychowawczego im. ks. J. Twardowskiego w Piławie Górnej:
Czytaj więcej

Wypowiedzi uczniów ze Specjalnego Ośrodka Szkolno Wychowawczego im. ks. J. Twardowskiego w Piławie Górnej:

Justyna:

Mam na imię Justyna. Urodziłam się w lutym, bo tak chcieli moi rodzice. Moja mama, Jola, jest najlepszą mamą na świecie. Tata, Leszek, zawsze córce coś przyniesie.

Ja jestem…
Jestem, jaka jestem!
Miła, grzeczna i posłuszna.
Jednak czasem mnie dopadnie takie małe cosik.
Co figluję, co wariuję
aż tak mnie nosi.

Chodzę do trzeciej klasy PP w Piławie Górnej. Jestem chyba lubiana przez moich kolegów i koleżanki. Zawsze jestem pomocna i nie lubię, gdy ktoś krzywdzi innych. Lubię sobie pomarzyć. Uważam, że trzeba cieszyć się chwilą i tym, co się ma, nie myśleć o tym, co będzie dalej. Trzeba ciągle żyć biegnącą chwilą, bo po co komu dziś wczorajszy dzień.
Jestem blondynką o brązowych oczach, wygląd mam taki, jaki mam. Może nie jestem „piórkiem” , ale wydaje mi się, że nie to się liczy, liczy się charakter i dobre serce. Bardzo lubię czytać kolorowe czasopisma dla młodzieży. Interesuję się modą. Lubię wszystko, co różowe: spodnie, bluzki, szminki, itp. Słodycze to moja specjalność: czy to chipsy, czy batoniki – chętnie zjem. Marzę o wycieczce w ciepłe kraje – palmy i baseny, fajni chłopcy i dużo wrażeń przy spełnieniu marzeń. Taką siebie opisuje, słów więcej do mojej osoby nie dopasuję. Cieszę się, że choć trochę dałam znać o sobie nie robiąc przykrości nikomu i sobie.

Robert:

Mam na imię Robert, chodzę do gimnazjum. Zastanawiałem się, czy jestem sobą. Myślę, że tak, ponieważ nie gram żadnej roli, czyli nie naśladuję nikogo ani nie robię tak, jak czasami mi każą robić. Po prostu jestem sobą. I takim zawsze chce być. Wiem, że nic złego nie robię, czym mógłbym zaszkodzić innym bądź sobie i dlatego nie chcę nic zmieniać. Jestem sobą i dobrze mi z tym.

Tomek:

Mam na imię Tomek. Jestem wesołym chłopakiem, szczególnie cieszę się wtedy, gdy mam dobre oceny. Jestem grzecznym uczniem, mam dobre zachowanie. Bardzo lubię się kolegować z moimi kolegami i koleżankami. Śmieję się, gdy oglądam film pt. „Świat według Kiepskich”. Moje ulubione dania to krokiety, barszcz z uszkami, pierogi ruskie, śledzie marynowane w oleju, rożne rodzaje sałatek i surówek. Uwielbiam ciasta, szczególnie jabłecznik i sernik. Nie jestem taki piękny, ale wiem, że mam dobry charakter, choć czasami może w niektórych sytuacjach przeginam… Mógłbym jeszcze nad nim popracować, tzn. nie lubię jak ktoś mi dokucza, wówczas nawet przeklinam i to mi się u siebie nie podoba. Ale taki już jestem. Jestem, jaki jestem, nikt mnie nie zmieni. Chcę być taki, bo jestem sobą i takim chcę ciągle być. Muszę dodać, że bardzo lubię mojego kumpla Zbyszka, lubimy ze sobą rozmawiać. Jednak najbardziej kocham moją rodzinę, wiem, że zawsze mogę na nią liczyć, a ona na pewno może liczyć na mnie.

Wioleta:

Mam na imię Wioleta. Niedługo ukończę 17 lat. Mam siedmioro rodzeństwa. Najbardziej jest mi bliski brat Marcin, gdyż od małego opiekował się mną. Lubię, kiedy jest w domu. Czasami rozmawiamy ze sobą, oglądamy telewizję i jeździmy w odwiedziny do wujka. W domu lubię być sama. Oglądam wtedy telewizję i piję herbatę. Kiedy wszyscy z domu wyjadą, zabieram się za sprzątanie, słucham muzyki. Jest wtedy cisza i spokój. Nikt mi nie przeszkadza. W wolnych chwilach jeżdżę do koleżanki i kolegi. Mieszkają oni w Bielawie. Spacerujemy sobie po mieście i zawsze mamy wspólne tematy do rozmów. Uczęszczam do II klasy Gimnazjum w Piławie Górnej. Moim wychowawcą jest Pan Marek. Bardzo Go lubimy w klasie, bo jest dla nas życzliwy, miły i pogodny. Zawsze z nami rozmawia i żartuje. Jest też wymagający. W mojej szkole czuję się dobrze. Mam w klasie jednego kolegę, z którym często rozmawiam. Jest żartownisiem i potrafi wszystkich rozśmieszyć. Chętnie rozmawiam z Panią Moniką, bo mogę Jej zaufać i zwierzyć się ze swoich tajemnic. Dobrze czuję się w mojej szkole i lubię do niej chodzić.

Adam:

Wydaje mi się, że jestem zwyczajny. Mam na imię Adam, urodziłem się 8 lipca 1994 roku we wspaniałej rodzinie. Moja mama to Jola, a tato Leszek. Mam też siostrę Justynę, starszą o 4 lata, która czasem jest nieznośna, ale dobrze, że jest. Chodzę do drugiej klasy gimnazjum. Mam w szkole dużo kolegów i koleżanek. Chyba jestem lubiany wśród rówieśników. Tak mi się wydaje, bo ja lubię wszystkich. Chciałbym też zaznaczyć, że lubię i szanuję wszystkich moich wspaniałych nauczycieli, którzy się bardzo starają, abym się wiele nauczył. Wyglądam nawet-nawet… Mam ok. 172 cm wzrostu, ważę ok.75 kg, oczy mam brązowe. Jestem ciemnym blondynem. Mój charakter jest chyba dobry. Jestem czuły na ludzką krzywdę. Moje hobby to pomaganie innym. Uwielbiam każdą pracę, gdyż nie jestem osobą leniwą. Trochę gorzej jest z nauką, bo nie zawsze mam ochotę spędzić trochę czasu z książką. Uwielbiam jeść słodycze oraz chrupki wszelkiego rodzaju. Bardzo lubię jeździć na rowerze, a niedługo będę jeździł na skuterze, który ma mój tata. Chętnie też pomagam sąsiadom w ich codziennym życiu. Moja mama i tata zawsze mogą liczyć na moją pomoc. Wydaje mi się, że nie jestem dla moich rodziców zły, nie sprawiam im kłopotów. Jestem normalnym chłopcem w wieku 15 lat, który jest zawsze uśmiechnięty i gotowy do każdej pomocy.

Jagoda:

Dziś jestem uczennicą drugiej klasy gimnazjum. Ale kiedyś… Na początku, gdy przyszłam do tej szkoły, byłam nieco dziwna. Nie mogłam się odnaleźć. Dopiero z czasem zobaczyłam, że nie jest tak źle. Nawet bardzo mi się spodobało. A czemu na początku było inaczej? Może dlatego, że jestem osobą zamkniętą w sobie. Czasem lubię się pośmiać, a nieraz zaczynam płakać bez powodu. Taka jestem. Ale potrafię także być dobra, cierpliwa, uczynna. Pomagam innym, chcę być miła i sympatyczna dla każdego i wtedy jestem szczęśliwa. Najbardziej lubię rysować. To moja pasja. Nauczyłam się rysować, kiedy miałam 11 lat, wcześniej tylko próbowałam. Widziałam, jak ładnie maluje mój brat i bardzo pragnęłam malować tak, jak on. Lubię też biegać, bawić się z młodszymi braćmi, bo mam dużą rodzinkę.
W mojej szkole jest sympatycznie, są fajni nauczyciele. Miło spędza się czas i w ogóle nic złego nie mogę powiedzieć. Mam dużo kolegów i koleżanek. To nieważne, jak wyglądają, jak się ubierają, ja po prostu ich lubię. Osobiście nie lubię oszukiwania i kłamstwa. Nie rozumiem, czemu ludzie się kłócą, oszukują. To jest głupota. Nie wiem, co inni ludzie myślą o mnie i o tej szkole, ale ja ją lubię. Nawet się jej nie wstydzę, no bo nie mam czego. Moje marzenie jest niewielkie – chciałabym ukończyć tę szkołę i zostać malarką, ale nie wiem, czy to się spełni.

Roztańczona:

Jestem sobą, gdy tańczę… Lubię chodzić na tańce. Taniec to moje hobby, interesuję się nim chyba od zawsze. Lubię poznawać różne style tańca, a przy tym różnych ciekawych ludzi. Mam wśród nich także swoich przyjaciół. Mój ulubiony styl to hip–hop. Może dlatego, że gdy go tańczę, czuję się dobrze, zapominam o całym świecie. Uwielbiam wyjeżdżać z grupą taneczną na różne występy. Otrzymujemy wtedy nagrody i dyplomy. Myślę, że innym podoba się nasz taniec, bo zajmujemy często wysokie miejsca. Tańczę już osiem lat i nigdy nie jestem znudzona tańcem. Jestem z siebie nawet zadowolona, choć nie zawsze wszystko mi się udaje. W moim życiu nie jest tak super, jak w tańcu, ale nie narzekam. Mam przecież swój taniec… – a w nim mogę być sobą.

Krystian:

Jestem jaki jestem, nieraz smutny, a nieraz wesoły. Interesuje mnie sport i muzyka. Lubię uprawiać sport dla kondycji i lubię słuchać muzyki w czasie wolnym. Chodzę do pierwszej klasy gimnazjum. Moja klasa jest fajna choć nietypowa, gdyż są w niej sami chłopcy. Przedmiotami, z których jestem najlepszy, są język polski i matematyka. Bardzo lubię czytać, pisać, liczyć i rozwiązywać różne działania. Po lekcjach mam zajęcia w internacie. Robimy wtedy z panem Jankiem różne prace. Teraz będziemy robić na przykład koło fortuny na zajęcia pozalekcyjne i do zabawy. Często gramy w piłkę nożną. To tyle o mnie.

Michał:

Z natury jestem raczej spokojnym człowiekiem i z każdym potrafię się jakoś dogadać. Lubię przebywać w miłym towarzystwie i nawet trochę poszaleć. Jeśli trzeba komuś pomóc, robię to z chęcią, gdyż jestem uczynnym człowiekiem. Poza tym bardzo lubię sport i wszystko to, co jest z nim związane. Myślę, że inni mnie lubią, gdyż nikogo nie udaję i staram się być sobą.

Paweł:

Mam na imię Paweł. Jestem sobą – lubię siebie takim, jakim jestem. Jestem taki, czy kogoś to interesuje, czy nie i nie chcę się zmienić. Bardzo lubię moją szkołę, bo są w niej fajni koledzy i koleżanki. Zajęcia, na które chodzę, są ciekawe i mnie nie nudzą. Mam niebieskie oczy i czarno-szare włosy. Lubię rysować i grać w piłkę. Chodzę do pierwszej klasy gimnazjum, a w przyszłości chciałbym zostać malarzem.

Komentarz Rzecznika:
Bardzo mnie cieszy, że sami siebie lubicie i akceptujecie. Wbrew pozorom, nie jest to ani łatwe, ani powszechne… „Nie chcę się zmienić” – tu już nie byłby taki pewien.. Choć nie znamy się osobiście, już Was polubiłem – ale wolałbym, by np. Tomek nie przeklinał… Każdy z nas ma swoje wady; czemu z nimi nie powalczyć? Ja wyznaję – i Wam bym zalecał – postawę „lubię siebie, ale chciałbym być lepszy”… bo znam swoje słabe strony

Pięć dziwnych zachowań dorosłych

Dziwne zachowania dorosłych i reakcje dzieci widziane oczami uczennicy z Publicznego Gimnazjum w Łomży.
Czytaj więcej

1. Zachowanie dorosłych:
Dorośli ludzie w swoim życiu wiele przeszli. Często uważają, że właśnie to daje im prawo do pouczania dziecka. Myślą, że wiedzą lepiej – jednak nie zawsze mają rację.

Reakcja dziecka: Młody człowiek często czuje się zagubiony, gdy – mimo że nie zrobił nic złego – zostaje za to ukarany.

2. Zachowanie dorosłych: Rodzice starają się, aby dziecku niczego nie brakowało, więc ciężko pracują, by zarabiać pieniądze. Twierdzą, że podopieczny powinien być szczęśliwy z tego, że ma co jeść i w co się ubrać. Często jednak nie zauważają, że przez pracę tracą kontakt z dzieckiem i je zaniedbują.

Reakcja dziecka: Dziecko potrzebuje wiele miłości ze strony rodziców. Gdy czuje, że jest dla nich obojętne, zaczyna wątpić w to, czy jest rzeczywiście kochane. W ten sposób nie cieszy się ze swojego dzieciństwa, marnuje je. Dlatego dorośli, mimo swoich obowiązków, powinni spędzać jak najwięcej czasu z dziećmi.

3. Zachowanie dorosłych: Każdy ma marzenia, jednak nie wszystkim udaje się je spełnić. Często dorośli przenoszą swoje niezrealizowane ambicje na dzieci i chcą sami wybrać dzieciom drogę życia. W ten sposób niszczą ich marzenia.

Reakcja dziecka: Dojrzewając, młody człowiek dostrzega swoje umiejętności, rozwija zainteresowania i poznaje samego siebie. Często dzieci mają zupełnie inne wizje przyszłości, niż ich rodzice. Gdy zostają zmuszone do czegoś, tracą swoje marzenia, nie czerpią satysfakcji np. z wykonywanego zawodu.

4. Zachowanie dorosłych: Często rodzice nie liczą się ze zdaniem nastolatka. Nie tolerują jego poglądów, sposobu ubierania się, słuchanej muzyki. Gdy podejmują jakieś decyzje, nie biorą pod uwagę zdania młodego człowieka – uważają, że nie ma on racji, bo za mało jeszcze w życiu przeżył.

Reakcja dziecka: Każdy człowiek ma swoje zdanie i chciałby, by było ono wysłuchane. Dzieci tracą poczucie własnej wartości, gdy rodzice nie szanują ich zdania.

5. Zachowanie dorosłych: Nie ma idealnych dzieci, każdy popełnia w życiu błędy. Złe czyny powinny zostać ukarane, jednak niektórzy dorośli nie widzą innego rozwiązania, niż bicie dziecka. Uważają, że w ten sposób skutecznie zapobiegną złym sytuacjom. Jednak to nie jest prawda, gdyż nie wolno bić dzieci.

Reakcja dziecka: Młody człowiek doskonale rozumie, gdy zrobi coś złego. Wie, że musi ponieść odpowiednie konsekwencje. Gdy dziecko jest bite, nie do końca zdaje sobie sprawę, co zrobił źle, gdyż mu tego nie wytłumaczono. Odczuwa strach i ma coraz mniejsze zaufanie do rodziców.

Autor: Agata Olechwierowicz kl. II b, Publiczne Gimnazjum nr 1 w Łomży

Komentarz rzecznika:
Ostro oceniasz relacje dziecko-dorosły. Mam nadzieję, że nie jest aż tak źle. Ale, niestety, masz rację – bywa. Pamiętaj, że tak przedstawiona sytuacja nie musi być regułą. Spójrz, ile w przedstawionym przez Ciebie opisie jest zwykłego braku zrozumienia. Rozmowa – oto podstawa. Ale ona bywa trudna, bo wymaga – i od dorosłych, i od dziecka – czasu, umiejętności słuchania i chęci zrozumienia rozmówcy. W jednym masz rację stuprocentową – bicie nie jest dobrą metodą wychowawczą. Dlatego z grupą bardzo fajnych ludzi z organizacji pozarządowych wymyśliliśmy kampanię „Bicie jest głupie”. Bo jest.