Tomek zadzwonił pod numer Dziecięcego Telefonu Zaufania, bo miał poważny problem z kolegami z podwórka. Od kilku dni bał się wychodzić, bo jego nieco starsi koledzy z bloku grozili mu pobiciem. Ponieważ już wcześniej zdarzyło się, że Tomek dostał od kolegów lanie, uważał, że jego obawy są uzasadnione. Od kilku dni Tomek siedział przerażony w domu i nie wychodził sam nawet do sklepu.
“Podwórkowa” przemoc rówieśnicza jest częstym tematem rozmów w DTZ. Przemoc jest zjawiskiem częstym i przynoszącym bardzo wiele szkód. Przemoc jest zła i nikt nie powinien być wobec niej obojętny. Dlatego dyżurny Telefonu Zaufania zapytał, kto z dorosłych wie o zaistniałej sytuacji. Tomek przyznał, że nikomu nie mówił o swoich problemach. Bał się, że rodzice zaczną rozmawiać o problemie z rodzicami napastników, a to tylko pogorszy jego sytuację. Koledzy zapowiedzieli mu, że jeśli „piśnie komuś słowo, dostanie dwa razy mocniej”. Tomek powiedział, że czuje, iż nic w tej sprawie nie może zrobić. Ostatnią deską ratunku był dla niego numer 0 800 12 12 12. Konsultant Telefonu zapytał chłopca, czy uważa, że poprawić jego sytuację może dalsze ukrywanie problemu. Tomek przyznał, że nie – i sam zaczął się zastanawiać, komu i w jaki sposób można o tym powiedzieć. Zasugerowaliśmy mu, że naturalnym pierwszym krokiem powinna być właśnie rozmowa z rodzicami na temat realiów “podwórkowego” życia.
Tomek dzwonił do konsultanta Dziecięcego Telefonu Zaufania jeszcze dwa razy. Udało mu się porozmawiać z rodzicami i wspólnie ustalili bezpieczny plan rozwiązania problemu. Rodzice Tomka porozmawiali poważnie i bardzo stanowczo z rodzicami podwórkowych agresorów, informując ich o konsekwencjach pobicia ich syna. Baczniej kontrolowane przez swych rodziców, dzieciaki zrezygnowały z gnębienia naszego rozmówcy. Wiemy o tym, bo zadzwonił do nas ponownie – już z tonu jego głosu słychać było, że problem zniknął.
Wszystkie imiona w tekście zostały zmienione
