Ponad połowa palestyńskich uchodźców nie przekroczyła 25 lat, a 1/4 15 lat. Pod opieką UNRWA znajdują się prawie 4 mln. Szacuję się, że na świecie żyje ich około 5 mln i stanowią 18% wszystkich światowych uchodźców.
Kiedy pisałam o szkołach w Jordanii nie wspomniałam szkołach UNRWA, bo to dość szczególny rodzaj. UNRWA to Agencja Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Zatrudnienia Uchodźców Palestyńskich na Bliskim Wschodzie. Szkoły UNRWA są przeznaczone jedynie dla uchodźców palestyńskich i są zupełnie darmowe. Palestyńska społeczność na uchodźctwie zawsze kładła ogromny nacisk na edukację mimo ogromu trudności i przeszkód. Palestyńczycy widzą w tym drogę do lepszej przyszłości.
Dzięki takiemu podejściu i zaangażowaniu UNRWA są najlepiej wyedukowanym narodem bliskowschodnim! Program pomocy uchodźcom powstał niemalże w chwili pojawienia się ich, a więc w 1950 roku, w dwa lata po powstaniu Izraela. Od ponad 50 lat program ten zapewnie palestyńskim dzieciom podstawowe wykształcenie, a dalej stypendia uniwersyteckie. Ogromną zaletą wydaję się, że głównie przy realizacji wielu różnych założeń UNRWA, nie tylko edukacyjnych, zatrudnieni są w większości palestyńscy uchodźcy, niosący pomoc swoim społecznościom, czy jako nauczyciele czy jako lekarze. Szkoły UNRWA są szczególne pod kilkoma względami — przede wszystkim zapewniają równość płci, uczy się w nich tyle samo dziewczynek co chłopców. Poza tym liczba uczniów powtarzających rok czy też wyrzucanych ze szkoły jest niezwykle niska. UNRWA działa we wszystkich krajach arabskich, w których są palestyńscy uchodźcy. Ich sytuacja jest różna. W Jordanii mają dostęp do publicznej edukacji.
Natomiast w Libanie ograniczona jest możliwość Palestyńczyków uczenia się w szkołach ponadpodstawowych. Dlatego UNRWA założyła 3 szkoły licealne. Powstają też specjalne ośrodki dla dzieci, które mają w szkole trudności. Ostatnio w Jordan Valley zintegrowano naukę dla dzieci niesłyszących i sprawnych. 10-letni Muhammad podłapał język migowy od swoich niesłyszących kolegów, teraz na szkolnym boisku widać jego i inne sprawne dzieci komunikujące się z upośledzonymi słuchowo za pomocą ruchów rąk.
